Ne Eylüller gömdüm bağrıma, Saçlarımda gönül yangının külleri. Yüzümde tüyü bitmemiş Yetim bir yazın ayak izleri... Ve tepemdeki bulutlara gömülmüş Solgun ve sihirli bir bahar resmi... Hüznün bulanık pınarları kaynıyor Gözbebeklerimde, Avuçlarımda solmuş irisler... Nefesime yapışmış ateşli kelimeler Yakıyor boğazımı, Hapşırsam lav dökülecek ve boydan Boya yanacak hazanın yas örtüsü,

Kıyıları paralayan dalgalar gibi yükselir yüreğimden dualarım... Paralar ciğerlerimi...param parça olur boğazım,dilim ,dudaklarım... Tükenir nefesim sabrın demir kapılarında... söner umutlarımın kandil ışıĝı! Ve ölüme yatar umutlarıma can veren hayallerim... Ruhum kanatlarını yitirir sonsuz gecenin rahminden düşmüş Kederlerin kollarında..! Göksel Melekler secdeye varır dualarımın heybetinden,azametinden... Genede aralanmaz merhamet

Yokluğu yoketme arzusu Düşmeseydi sevda dolu yüreklerin dualara açılmış avuçlarına, Eurydike hiçliğin sonsuz karanlığını aşıp ümit eder miydi yeniden buluşmayı gün ışığıyla! Diner miydi Orpheusun yürek sancıları suskunluğun pençesine düşüp yitip gider miydi lirin kederlerle çoğalan hüzünlü nağmeleri..! Eyy aşkın rahminden türemiş acılar Dokunun yüreğime,Dokunun ki... yüreğim sonsuza kadar

Keder yangınlarına düşmüş Ruhumun külleri yağmış saçlarıma Işığı solmuş gözlerimin pervasız hüzün bulutlarına gömülü, Kederlerimin sonsuz gecesi yutmuş bütün ümitlerimi..! Bilmem kime şikayet edeyim ki Kahpe kaderin bitmeyen tuzaklarını..! Diz çökmüş kalbim dualarının nefesinden ördü Tanrıya giden bütün kutsal yolları Gene de hiç bir yoldan ulaşamadı Tanrının sonsuz gecenin karanlığına

Yeni bir gün doğacakmış diyorlar sensizliğe doğan günden bana ne! Bana ne ümit ışığı körelmiş kara donlu yeni günden..! Güneşin altında sonsuz gecenin kollarında can çekişecekse ruhum Ve hasret yakacaksa cehennem ateşlerini kemik iliklerimde, yüreğim dönüşecekse hasretin yosun tutmuş anıt mezarlarına Neyleyeyim yeni günü, bırak... bırak kahpe donlu kaderimin üstü

Seni düşünmek azaplara bitmez bir davet, Hayalini kurmak sonsuz bir cehennem kurmak içimde... Kaygılarım dipsiz kuyulara düşmekmiş Ve boğulup gitmekmiş susuz derelerde..! Boşa çıkarırsın bütün özlü çabalarımı Beyhude düşer gönlümün bütün çırpınışları..! Yaralarımdan beslenen ve keder mührü ile dağlanmış ruhun asla geçit vermez diri ümitlerimin parıltılı safaklarına... Ümitlerim yalancı şafaklara

Gönül şehrimi aydınlatan sevda Güneşimdin benim, Gönül gözlerimin büyülü ışığı... Sonsuz gecenin rahminden düşmüş kahpe kaderin zehirli okları avladı seni bir gece ansızın ve cehennemi azaplar içinde kaybolup gittin kendinde ve kendi iç dünyanın karanlığına gömüldün. Yatalak oldu ruhum, ölüme yattı pembe bulutlarda çiçek açmış hayallerim... Kederinin kıyamından kalbimin gözleri

Sonsuz hiçlik denizinin ortasında Bilinmeze giden dümeni bozuk bir gemideyiz ... Hiç kimse yok , herkesten yoksun,kendi gölgelerimizle baş başa bir yolculuk bu... Kapılmışız hiçliğin dev dalgalarınaKökten sarsılıp derin kaygılar kuşanıyor tutsak benliklerimiz... Yüreklerimizde köksalmış cehennemi kaybolma kaygılarımız: Hiçliğin rahminden beynimizin kıvrımlarına düşmüş ve tuzak kurmuş yaşam sevgisi yüklü kervanlara... Kaygının

Gençlik hayallerimizin külleri yağar, Uzayan gölgelerimizin üstüne, Hüznün isleriyle sıvanmış Eylül bacalarından... Bir burun kemiği sızısıdır Eylül, Hiç dinmeyen bir şakak kemiği ağrısı..! Gönül bağını boydan boya kuşatmış ruhları karanlığa iten koyu bir yas sisi..! Hüzne hayat veren ekşimiş bir zaman mayasıdır Eylül..!

Arzunun ağulu kırbacının darbeleriyle çürüyüp ölümün sülfür kokan nefesiyle sıvanmış,yılgın bedenin yorgun kollarını sonsuz huzura kavuşmak için Persefon'un ikircikli ruhuna doladığında, öfkesiyle kabartır mı kanlıAkeron'u ve salar mı zincirlerinden kıskançlığın lanetli rahminden türemiş Kerberos'u ağızlarından taşan çürük et kokularıyla..!

Ruh yangınlarının isleri kararttı uykumun Güneşini Ümit ışığım kaybolup gitti zifti gecenin doruklarında... Volkan ağızlarında soyundum şiddetle paralayıp attım, hayatın ağularla sıvanmış dikenli esvabını, kor ateşin alev dalgalarına bıraktım kendimi, Akdenizin köpüklü dalgalarına binip iz bırakmadan hakikat denizinde kaybolan Börklüce gibi sıyrıldım kendimden... Ve buharlaşıp kayboldum kendi ateşimin alevsiz kollarında.

Kalbimi acılarına gömdüm Acıların sonsuz geceye açılmış sınırsız bir mezar... Kimseler bilmez bunu: Ben çoktan sende öldüm..! Çığlıkların içinde yandığım Cehennem ateşi... Ve sen yokluğumun Sonsuz gecenin zifti karanlıĝına Gömülmüş kayıp şehri..! Yanık ciğerlerinin kapkara islerini Örtünmüş bir hayal artığı gibi Dolaşırım çöplüğe atılmış hayatların Ortasında,hiç kimsesiz... Ve hiç