KENDİ İÇİNDE KAYBOLMUŞ SEVGİLİYE

Gönül şehrimi aydınlatan sevda Güneşimdin benim, Gönül gözlerimin büyülü ışığı...

Sonsuz gecenin rahminden düşmüş kahpe kaderin zehirli okları avladı seni bir gece ansızın ve cehennemi azaplar içinde kaybolup gittin kendinde ve kendi iç dünyanın karanlığına gömüldün.

Yatalak oldu ruhum, ölüme yattı pembe bulutlarda çiçek açmış hayallerim... Kederinin kıyamından kalbimin gözleri kör, kelimeler dilsiz ve gurbetlere sürgün..!

Bir gece ansızın karanlığın duvarlarını çatlatıp bir şafak yıldızı gibi akıp gelsen ve bir umut ışığı olsan dikilsen yas esvabına bürünmüş gönlümün ümit kapısına Ay doğsa yüzüne hasret bağının sevdalı bülbülleri konsa diline ve yaralı kalbim diz çökse gözlerinin derinlerinden çıkıp gelen müjdeci umutların önünde ve bir dua yağmuru olup yağsa ciğer yangınımın isleri...umutlarınla arınsa gönlüm, lotuslar açılsa gözyaşlarımın derin dalgalı gölünde son bulsa hep kendinde kaybolup gitmelerin ve silkinip ayağa kalksa ölüme yatmış yatalak ruhum gecenin koynuna gizlenmiş kahpe kaderin avcısı olsa, gönül ufkuma bozkırın berrak yaz gecelerinin yıldızları gibi yağdırdığın ümitlere can veren hayallerim...