RUH YANGINLARI

Ruh yangınlarının isleri kararttı uykumun Güneşini

Ümit ışığım kaybolup gitti zifti gecenin doruklarında... Volkan ağızlarında soyundum şiddetle paralayıp attım,

hayatın ağularla sıvanmış dikenli esvabını, kor ateşin alev dalgalarına bıraktım

kendimi, Akdenizin köpüklü dalgalarına binip iz bırakmadan hakikat denizinde kaybolan Börklüce gibi sıyrıldım kendimden... Ve buharlaşıp kayboldum kendi ateşimin alevsiz kollarında...